عصر کرد - ایرنا /ورزشکاران پارادوومیدانی ایران در ناگویا نمایش بی نظیری داشتند تا جایی که از دل مشکلات بیشترین مدال ممکن را کسب کردند.
کاروان ورزشی ایران در شرایطی با کسب ۲۶ مدال طلا به کار خود در پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی پایان داد و در جایگاه ششم آسیا ایستاد که بررسی آماری این دوره، زنگ خطری جدی را برای ورزش پارالمپیکی به صدا درآورد. کسب ۱۸ مدال طلای کمتر نسبت به دوره گذشته، گویای افت مشهودی است که نیازمند ریشه‌یابی و تحلیل دقیق است. با این حال، در میان سایه سنگین این افت مدالی، یک نقطه روشن و خیره‌کننده به شدت خودنمایی می‌کرد؛ عملکرد چشمگیر پارادوومیدانی.
ملی‌پوشان پارادوومیدانی ایران با کسب ۱۴ مدال طلا، ۲۰ نشان نقره و ۱۶ برنز، در مجموع ۵۰ مدال رنگارنگ را به نام خود ثبت کردند. این آمار یعنی نیمی از کل مدال‌های (۵۰ درصد) کاروان ورزشی ایران در ناگویا بود.
تشکیل فدراسیون مستقل پارادوومیدانی از جمله تدابیر راهبردی و آینده‌نگرانه‌ی احمد دنیامالی بود که بستر مناسبی را برای تمرکز بر این رشته فراهم کرد. در این میان، نقش مهران تیشه‌گران با مدیریت خاص خود بود که با وجود کمترین امکانات، نقشی کلیدی و انکارناپذیر در این موفقیت داشت.
تیشه‌گران در شرایطی سرپرستی فدراسیونی را پذیرفت که ساختار آن تقریباً از «هیچ» شروع می‌شد؛ فدراسیونی که امکانات سخت‌افزاری آن به چند اتاق محدود و پیست‌های بسیار قدیمی در ورزشگاه شهید شیرودی خلاصه می‌شد. او با پذیرش یک ریسک بزرگ در مدت‌زمانی کوتاه، بهترین راندمان ممکن را از پتانسیل‌های موجود استخراج کرد.
نکته قابل توجه و ارزشمند درخشش پارادوومیدانی‌کاران ایران این است که این افتخارآفرینی در شرایطی رقم خورد که چندین ماده‌ی مدال‌آور ایران پیش از آغاز مسابقات حذف یا با سایر کلاس‌ها ادغام شده بودند؛ موانعی که کار را برای ورزشکاران کشورمان سخت‌تر کرده بود، اما نتوانست مانع از اراده پولادین آن‌ها شود.
بی‌تردید، اگر روند حمایتی کنونی از فدراسیون پارادوومیدانی استمرار یابد و دغدغه‌های این قهرمانان به حداقل برسد، می‌توان به نتایجی به‌مراتب درخشان‌تر در پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس امیدوار بود.
پارادوومیدانی با پتانسیل موجود، می‌تواند در میدان بزرگ آمریکا نیز حکم «عصای دست» کاروان ورزشی ایران را داشته باشد و بار سنگین مدال‌آوری را به دوش بکشد.